Πέμπτη, 28 Οκτωβρίου 2010

Η ζωή είναι ένα ποτήρι τσάι ..3η εβδομαδα προβολων της ταινιας

‎"Η ζωή είναι ένα ποτήρι τσάι κι ο άνθρωπος ένα κομμάτι ζάχαρη. Όταν το ανακατεύουμε πάιρνει γεύση. νομίζεις και συ πως από τη ζωή σου παίρνεις γεύση αλλά η ζωή εσένα σε λιώνει. Όταν τελειώσεις θα το καταλάβεις. Αυτό το σκέφτομαι συχνά κι έτσι αποφάσισα να μη χάσω ούτε μια μέρα αλλά να κάνω αυτό που ονειρεύομαι."
η αφηγηση της Περβιν απο το Κουρδισταν ...που παλεψε για να παει σχολειο....
οι ΠΡΟΒΟΛΕΣ της ταινιας ΟΝΕΙΡΑ ΣΕ ΑΛΛΗ ΓΛΩΣΣΑ
ΣΥΝΕΧΙΖΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΡΙΤΗ ΕΒΔΟΜΑΔΑ
στον κινηματογραφο ΙΛΙΟΝ Πατησιων
απο ΠΕΜΠΤΗ 28 Οκτωβριου ως και ΚΥΡΙΑΚΗ 31 Οκτωβριου
καθε ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΣΤΙΣ 17.00
ΜΕ ΓΕΝΙΚΗ ΕΙΣΟΔΟ ΜΟΝΟ 6 ΕΥΡΩ
Κινηματογραφος ΙΛΙΟΝ Πατησιων
Τροίας 34 και Πατησίων (στάση Αγγελοπούλου), (ΜΕΤΡΟ Βικτώρια) Τηλ.: 2108810602

Παρασκευή, 22 Οκτωβρίου 2010

ταξίδι στη χωρα των παιδιων..η ταινία ..συνεχιζει να προβαλλεται


ταξίδι στη χωρα των παιδιων..η ταινία
ΟΝΕΙΡΑ ΣΕ ΑΛΛΗ ΓΛΩΣΣΑ
συνεχιζει να προβαλλεται
ΚΑΘΕ ΒΡΑΔΥ
ΑΠΟ ΔΕΥΤΕΡΑ 25 ΟΚΤ ως ΚΑΙ ΤΕΤΑΡΤΗ 27 ΟΚΤ
20.00 ΚΑΙ 21.30
ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ
ΙΕΡΑ ΟΔΟΣ 48 ΜΕΤΡΟ ΚΕΡΑΜΕΙΚΟΣ...


210 3609695
θα χαρω να σας δω εκει

Dreams in another language film by Lucia Rikaki trailer from lucia rikaki on Vimeo.

Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2010

Το παιδικό βλέμμα που γεφυρώνει τις πατρίδες

«Δεν ξεχνώ» λένε ακόμα τα μαθητικά τετράδια στην Κύπρο, όμως στο σχολείο της Φανερωμένης, ένα εντυπωσιακό κτίριο του 19ου αιώνα, κάποτε παρθεναγωγείο, κοντά στην Πράσινη Γραμμή της Λευκωσίας που διαιρεί ακόμη το νησί, οι μαθητές του έχουν άλλα πράγματα στο μυαλό τους που προσπαθούν να μην ξεχάσουν: τις δικές τους πατρίδες, τη δική τους κληρονομιά που εγκατέλειψαν λόγω φτώχειας, διωγμών, πολέμων… Παιδιά - μετανάστες από τη Ρωσία, τη Γεωργία, τις Φιλιππίνες, την Ουκρανία, το Κογκό, ακόμη και από την Τουρκία. Η αποδοχή του άλλου, η αποδοχή της διαφοράς είναι το κύριο ζητούμενο στη σχολική κοινότητα της Φανερωμένης και η δουλειά των δασκάλων εδώ κάνει θαύματα. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που το σκηνοθετικό βλέμμα της Λουκίας Ρικάκη "σταμάτησε" στο σχολείο της Φανερωμένης αιχμαλωτίζοντας με την κάμερα τη φαινομενικά απλή αλλά στην πραγματικότητα πλούσια και σύνθετη πολυ-πολιτισμική ζωή αυτής της κοινότητας. "Όνειρα σε άλλη γλώσσα"...
Η διδασκαλία, το θεατρικό εργαστήρι, το παιχνίδι, οι συζητήσεις με τα παιδιά για τα απλά αλλά και για τα δύσκολα: την πατρίδα που κουβαλάς μέσα σου και αυτήν όπου βρέθηκες, τον φόβο που φωλιάζει στην ψυχή και το βλέμμα, τον Θεό που μιλά σε διαφορετικές γλώσσες, την απόρριψη και την καταδίωξη...
* Πώς προέκυψε η τελευταία σου ταινία; Και για ποιο λόγο πιστεύεις ότι ο θεατής θα έπρεπε να πάει στην αίθουσα να τη δει;
Κοίταξε, όλοι έχουμε ανάγκη να ανακαλύπτουμε και να αναδεικνύουμε τις θετικές πρακτικές, όπου κι αν τις συναντάμε. Έχουμε στομώσει από δυσπιστία, αρνητικά συναισθήματα, ακυρωμένες προσδοκίες, τραυματισμένες προοπτικές. Κάθε φορά που ανακαλύπτω μια όμορφη, θετική συνθήκη κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου για να τη μοιραστώ και να την αναδείξω. Όταν ανακάλυψα εκείνον τον εξαίρετο δάσκαλο στην Κρήτη γύρισα την ταινία «Ο Άλλος», ενώ τώρα στο σχολείο της Φανερωμένης βρήκα μια ομάδα δασκάλων που σκύβουν με προσήλωση και αγάπη στους μαθητές τους.
Αυτό που ένιωσα εγώ σε ένα βράδυ όταν ανακάλυψα αυτή την ομάδα και τη δουλειά που κάνουν, νομίζω πως θα το νιώσουν και οι θεατές. Θα χαρούν που θα δουν πως όταν υπάρχουν υπέροχοι άνθρωποι τα πάντα είναι εφικτά. Ό,τι γίνεται στο σχολείο της Φανερωμένης είναι ένα μικρό θαύμα. Και μας ενδιαφέρει γιατί στη χώρα μας "μαθαίνουμε" τα τελευταία χρόνια να συνυπάρχουμε με ανθρώπους από άλλες χώρες. Όταν στο πρώτο στάδιο υποδοχής των ξένων, που είναι το σχολείο, μπορεί να γίνει τόσο ουσιαστική δουλειά, πολλά πράγματα μπορεί να γίνουν καλύτερα.
* Η πολυ-πολιτισμικότητα, που αναδεικνύεται με το "παράδειγμα" της ταινίας, με τα παιδιά των μεταναστών, είναι ένα καυτό κοινωνικό ζήτημα σήμερα, χωρίς εύκολες απαντήσεις. Οφείλει κανείς να συνυπολογίσει τις οικονομικο-πολιτικές διαστάσεις κ.λπ. Ποια είναι η δική σου άποψη για το ζήτημα και ποια είναι η εμπειρία που κομίζεις;
Δεν είναι η πρώτη φορά που καταπιάνομαι με το θέμα. Έχω ήδη κάνει δυο ταινίες πάνω σε αυτό. Έζησα για λίγο καιρό ως παιδί τη ζωή του μετανάστη δίπλα στον πατέρα μου στη Γερμανία. Έχω το βίωμα και ταυτίζομαι αμέσως με τις δύσκολες συνθήκες αυτών των ανθρώπων, την αγωνία να διατηρήσουν στοιχεία της ταυτότητάς τους, τη νοσταλγία… Κάθε φορά που συναντιέμαι με αυτή τη θεματική επιστρατεύω τον σεβασμό απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους που πασχίζουν ενάντια σε όλα να φτιάξουν ένα καλύτερο αύριο...
Είναι χαρακτηριστική και πολύ συγκινητική η ιστορία της μικρής μαθήτριας από το Κουρδιστάν που έρχεται σχεδόν σκαστή στην Κύπρο με μοναδικό αίτημα να πάει σχολείο, γιατί στο χωριό της δεν επιτρέπεται στα κορίτσια να πάνε στο γυμνάσιο! Με αίτημα τη γνώση δουλεύει σκληρά, ενώ ταυτόχρονα κρατάει ημερολόγιο. Το ημερολόγιό της γίνεται διήγημα και βραβεύεται από την Unesco.
Η Περβίν μπορεί να εξακολουθεί να εργάζεται σε κατάστημα υποδημάτων, όμως κάποια στιγμή θα γίνει συγγραφέας. Το χαμόγελό της το επιβεβαιώνει. Το σχολείο οφείλει να είναι ένας χώρος στον οποίο η συνύπαρξη θα είναι χωρίς προβλήματα και μάλιστα η εκπαίδευση πρέπει να εκμεταλλεύεται θετικά την παρουσία τόσων πολιτισμών σε μια τάξη και να τους εντάσσει στην εκπαιδευτική διαδικασία.
* Τα παιδιά είναι μια μικρογραφία των μεγάλων αλλά είναι ταυτόχρονα κι ένας "άλλος κόσμος"... Πώς τα προσέγγισες;
Με εμπιστοσύνη στα μεγάλα τους μάτια που λένε ανοιχτά και ξάστερα αλήθειες με μεγάλη άνεση, χωρίς λογοκρισία. Κάτι που χάνουμε εμείς οι μεγάλοι με τον καιρό. Το γύρισμα είναι παιχνίδι, όπως πρέπει να είναι και το μάθημα. Δεν προβάλλεις τη σχέση εξουσίας της κάμερας αλλά προσπαθείς να την ξεχάσουν τα παιδιά και να συνομιλούν μαζί της όπως και μαζί σου. Οι σχέσεις εμπιστοσύνης κερδήθηκαν σιγά σιγά. Πήγαινα για δύο χρόνια στην Κύπρο. Όταν χτίζεις μια σχέση τόσον καιρό έχεις μεγάλες πιθανότητες να πετύχεις μια ουσιαστική επικοινωνία.
* Πέρα από το πρόβλημα διαίρεσης του νησιού, η Κύπρος φαίνεται να είναι μια κοινωνία "χωρίς προβλήματα", απολαμβάνει εδώ και χρόνια μια εντυπωσιακή οικονομική ευμάρεια και μάλιστα δεν την άγγιξε η κρίση που βούλιαξε την Ελλάδα. Αναρωτιέμαι πώς μεταφράζεται αυτό για τον πολιτισμό εκεί…
Είναι δύσκολο να τοποθετηθεί κανείς με ακρίβεια πάνω στο Κυπριακό ζήτημα και να αντιληφθεί τα χαρακτηριστικά του. Ο χρόνος που έμεινα εκεί δεν μου επιτρέπει να τολμήσω αναλύσεις. Είδα μια κοινωνία οργανωμένη σε πολλούς τομείς, χωρίς όμως να απουσιάζουν και τα προβλήματα...
Δεν γνωρίζω πολλά για το σύγχρονο πολιτιστικό προϊόν, ωστόσο μου έκανε καλή εντύπωση το πώς κινούνται οι νέοι στην παλιά Λευκωσία, μέσα από "φυτώρια" εναλλακτικής σκέψης, αναζητώντας νέες, ανοιχτές φόρμες έκφρασης…
* Γίνεται πολλή συζήτηση τελευταία για το "νέο ρεύμα" του ελληνικού κινηματογράφου, τις διεθνείς διακρίσεις κ.λπ. Τι βλέπεις, τι "διαβάζεις" εσύ σε αυτόν, ενόψει και του πολυθρύλητου νέου νόμου;
Είναι απαράδεκτο που δεν έχει παρουσιαστεί ακόμη ο νέος νόμος. Δεν υπάρχει δικαιολογία για την καθυστέρηση τόσους μήνες ή τουλάχιστον δεν προτείνεται μια αξιόπιστη δικαιολογία. Από την άλλη είναι ευχάριστο το ότι έχουν συμπέσει χρονικά τόσες σημαντικές διακρίσεις για το ελληνικό σινεμά. Πιστεύω ότι εδώ και πολλά χρόνια γίνονται πολύ καλές ταινίες στην Ελλάδα, απλά η δικτύωσή μας με τα Φεστιβάλ του εξωτερικού προσέκρουε σε μπλοκαρισμένα δίκτυα επικοινωνίας. Τώρα σιγά σιγά αυτό αλλάζει. Ταυτόχρονα με απασχολεί και με προβληματίζει το ότι η πλειονότητα των επιλογών ξένων φεστιβάλ έχουν ένα συγκεκριμένο προσανατολισμό σε θεματολογία…
* Και η κρίση, το ΔΝΤ; Είναι ευδιάκριτη η κοινωνική ευαισθησία στη δουλειά σου, αλλά τι σημαίνει να κάνεις κινηματογράφο στην εποχή της κρίσης, είτε είσαι νέος είτε μεγαλύτερος;
Πιστεύω ότι πρέπει να κάνεις κινηματογράφο σε κάθε εποχή, οφείλεις να εξασκείς τα εκφραστικά σου μέσα και να "επιστρέφεις" στην κοινωνία με όσο πιο έντιμο τρόπο γίνεται τη δημιουργία σου. Σε εποχή κρίσης οφείλει κανείς να σκέφτεται και να πράττει, να είναι σε συνεχή εγρήγορση. Η μετάθεση ευθυνών, ενώ φαίνεται σαν διέξοδος, στην ουσία είναι ολιγωρία. Δεν ταιριάζει σε έναν ενεργό καλλιτέχνη, όπως και σε έναν ενεργό πολίτη βέβαια, το να κάθεται να γκρινιάζει.
* Κινείσαι εδώ και πολλά χρόνια ανάμεσα στη μυθοπλασία και στο ντοκιμαντέρ. Τελικά πού είναι το "στίγμα" σου, τι σημαίνει αυτή η "ταλάντευση", πώς τα συνδυάζεις;
Ταλαντεύομαι όχι μόνο ανάμεσα σε αυτά τα δύο είδη αλλά και ανάμεσα στη συγγραφή και στο θέατρο και σε άλλα… Ό,τι κάνω στη ζωή μου το ένα συμπληρώνει το άλλο, χωρίς το ένα δεν υπάρχει το άλλο. Το ντοκιμαντέρ με κρατάει σε επαφή με την κανονική ζωή, η μυθοπλασία μού δίνει φτερά να πετάξω από πάνω της και να χαζέψω την ομορφιά της ύπαρξης. Έχω ανάγκη και γερά πόδια και γερά φτερά χωρίς το ένα θα βουλιάξω, χωρίς το άλλο θα πνιγώ. Η ταλάντευση σαν αδιάκοπη κίνηση είναι απόλαυση δημιουργική… Μου φαίνεται αδιανόητο να κάνω 5 -7 χρόνια να γυρίσω μια ταινία περιμένοντας τους άλλους ή τον εαυτό μου...
* Απ' όσο γνωρίζω, έχεις καταφέρει να δημιουργήσεις ένα δικό σου παράλληλο "δίκτυο" διακίνησης των ταινιών σου, με προβολές σε σχολεία, συλλόγους, διακίνηση μέσα από το Ίντερνετ, κάτι σαν πολιτισμικό αντάρτικο…
Δεν ξέρω εάν έχω πετύχει κάτι τέτοιο… Απλά δεν δέχομαι να σταματήσω μπροστά στην ασφυξία που δημιουργεί το σύγχρονο τοπίο της διανομής στην Ελλάδα και πασχίζω με κάθε τρόπο να δουλέψω μέσα από τις ρωγμές του για τη διακίνηση των ταινιών. Ανταποκρίνομαι σε κάθε πρόταση προβολής απ' όπου και αν έρχεται, μετακινούμαι σε όλη την Ελλάδα σαν σβούρα και έρχομαι σε επαφή με κόσμο που ζητάει να δει τις ταινίες. Κουβεντιάζω μαζί τους, απολαμβάνω το πώς «ζει» και «αναπνέει» μια ταινία στην επαφή με το κοινό μετά την ολοκλήρωσή της. Δεν γίνομαι πλούσια σε χρήμα, γίνομαι πλούσια σε ζωή...
(Η ταινία της Λουκίας Ρικάκη "Όνειρα σε άλλη γλώσσα" προβάλλεται στο ίδρυμα
"Μιχάλης Κακογιάννης", Πειραιώς 206).
http://www.avgi.gr/ArticleActionshow.action?articleID=574633

Τετάρτη, 13 Οκτωβρίου 2010

Σε ποιά γλώσσα Ονειρευεσαι; προβολες απο 14 Οκτωβριου

Ονειρα σε αλλη γλωσσα
ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΠΙΟ ΚΑΛΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ 2010
ΚΑΙ ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΟΝΤΑΖ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΑΣ
Αν θέλουν να με αγαπάνε, να με αγαπάνε όπως είμαι. Όχι όπως θα θέλανε να είμαι. Κι εγώ δεν θα αλλάξω για κανέναν». Τα λόγια αυτά ανήκουν στον 13χρονο Ανδρέα από τη Ρωσία. Είναι ένας από τους 300 μαθητές ενός πολύ ξεχωριστού σχολείου. Το Σχολείο της Φανερωμένης στεγάζεται στο κέντρο της Παλιάς Λευκωσίας, στο εντυπωσιακό κτήριο που κάποτε στέγαζε το Παρθεναγωγείο Φανερωμένης, όπου κάποτε φοιτούσαν πολλές γενιές Κυπρίων κορασίδων.

Παιδιά μεταναστών, ανθρώπων που οι συγκυρίες απομάκρυναν από τη χώρα τους, αποτελούν σήμερα τη συντριπτική πλειοψηφία των μαθητών της Φανερωμένης. Στην ταινία την πραγματικότητα του σχολείου και της ζωής στην Κύπρο την περιγράφουν με λόγια δικά τους, παιδιά μιας σπάνιας ωριμότητας.
Εργαστήκαμε με ένστικτο, αγάπη,άπειρες ώρες παρατήρησης και συνομιλίας με τα παιδιά, ανακάλυψης της πραγματικότητας του άλλου. Κουβέντες της ψυχής, απ’εκείνες που ξεκινούν σαν ψίθυρος και σιγά-σιγά βρίσκουν το ηχόχρωμά τους.

μετα απο 2 χρονια γυρισματα στη Κυπρο και συγκεκριμενα 500 μετρα απο την Πρασινη γραμμη στο σχολειο της Φανερωμενης ενα σχολειο ΖΕΠ (Ζωνη Εκπαιδευτικης Προτεραιότητας) οπου γινονται εξαιρετικα πραγματα
Η ταινια καταγραφει τη ζωη στο σχολειο το μαθημα και τη συνυπαρξη των παιδιων απο τοσες διαφορετικες χωρες σε ενα σχολειο το οποιο συμβολικα βρισκεται κοντα στη πληγη της Κυπρου

Dreams in another language film by Lucia Rikaki trailer from lucia rikaki on Vimeo.

Η ταινια θα προβαλλεται απο τις
14 Οκτωβριου στο Ιδρυμα Κακογιαννη
ΠΡΟΒΟΛΕΣ ολη την εβδομαδα
Ιδρυμα Κακογιαννη Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα Πληροφορίες Ιδρύματος 210-3418550
απο Πεμπτη 14 Οκτωβριου ως Τεταρτη 20 Οκτωβριου
καθε βραδυ 8.30 και 10 το βραδυ
οπου στη συνεχεια θα γινονται προβολες και για τα σχολεια για 3 μηνες περιπου
Οι προβολες της ταινιας πραγματοποιουνται με την ευγενικη υποστηριξη των παιδικων χυμων ΗΒΗ GO!

Δευτέρα, 11 Οκτωβρίου 2010

Βραβευονται τα ονειρα? ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ 2010!

Βραβευονται τα ονειρα?
ειμαι η κυρια που βγαζει καμερα!

ΒΡΑΒΕΙΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ 2010

ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΟΝΤΑΖ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΧΑΛΚΙΔΑΣ 2010

ειμαι η κυρια που βγαζει καμερα! οπως λεει στην ταινια ο ηρωας μου ο Ραφαελλος ο μικρος 8 χρονος Γεωργιανος…

οι ανεξαρτητοι κινηματογραφιστες ειμαστε κυριες και κυριοι που βγαζουμε την καμερα μας ως το μοναδικο μας οπλο στην ευτελεια

και με τουτο φτιαχνουμε εικονες για την ομορφια της ζωης

γιατι κατά πως λεει ο ποιητης

«εμεις τη θεμε τη ζωη πηγαινουμε μπροστά και χαιρετούμε τα πουλιά της που μισευουνε…ειμαστε από καλη γενια»

από καλη γενιά είναι και ο 13 χρονος Αντρεας που

λεει στην ταινια « αυτοι που είναι ο εαυτος τους δεν θελουν να είναι τελειοι οι αλλοι θελουν!»

Με τουτα και με εκεινα πηραμε το ΒΡΑΒΕΙΟ ΓΙΑ ΤΟ ΠΙΟ ΚΑΛΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΝΤΟΚΙΜΑΝΤΕΡ ΚΑΙ ΤΟ ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΟΝΤΑΖ ΣΤΟ ΦΕΣΤΙΒΑΛ ΤΗΣ ΧΑΛΚΙΔΑΣ..

μπορει να μην ειμαστε τελοιοι αλλα ειμαστε ο εαυτος μας και ευχαριστουμε την κριτικη

επιτροπη που το αναγνωρισε …

ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΤΗΣ ΤΑΙΝΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΚΟΙΝΟ

ΑΠΟ ΠΕΜΠΤΗ 14 ΩΣ ΚΑΙ ΤΕΤΑΡΤΗ 21 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ

κάθε βραδυ 20.30 και 22.00 ΙΔΡΥΜΑ ΜΙΧΑΛΗ ΚΑΚΟΓΙΑΝΝΗ Πειραιώς 206, Ταύρος, Αθήνα 210-3418550

τρευλερ http://vimeo.com/10770767

σκηνες από την ταινια http://vimeo.com/8641982

τηζερ http://vimeo.com/8641982

σωουρηλ http://vimeo.com/7500199

Κυριακή, 10 Οκτωβρίου 2010

συμπαραστάτες για μία νέα ζωή όπου θα μπορούν, τα όνειρα να ανθίζουν.


Στην ταινία, την πραγματικότητα του σχολείου και της ζωής στην Κύπρο ή στις πατρίδες τους περιγράφουν παιδιά μιας σπάνιας ωριμότητας και γονείς που απάγκιασαν εκεί, βρίσκοντας δασκάλους παραπάνω από πρόθυμους, εξαίρετους συμπαραστάτες για μία νέα ζωή όπου θα μπορούν, ίσως, τα όνειρα να ανθίζουν.Το ντοκιμαντέρ, «Όνειρα σε άλλη γλώσσα» - της Λουκίας Ρικάκη είναι το δεύτερο της σκηνοθέτιδας μετά το «Ο Άλλος» (2004), που ασχολείται με την εκπαίδευση των παιδιών των μεταναστών και την καθημερινότητα σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία.http://www.elculture.gr/Events/Cinema/oneira-se-alli-glwssa/fullstory.php?id=38536
Στο ντοκιμαντέρ που έχει παρουσιαστεί μόνο σε δύο μέχρι σήμερα προβολές στην Κύπρο και την Αθήνα και έχει ήδη αποκτήσει φανατικούς υποστηρικτές, η σκηνοθέτιδα, μετά από προετοιμασία σχεδόν ενάμιση χρόνου, καταγράφει τα όνειρα, τις προσδοκίες και τις αγάπες παιδιών, που ένας άγριος άνεμος -πόλεμος, καταστροφή, φτώχεια, διώξεις, προκαταλήψεις- έφερε στο κέντρο της Παλιάς Λευκωσίας, στο Σχολείο της Φανερωμένης. Πρόκειται για ένα εντυπωσιακό κτήριο, το οποίο κάποτε στέγαζε το Παρθεναγωγείο Φανερωμένης, όπου φοίτησαν πολλές γενιές Κυπρίων κορασίδων και βρίσκεται πολύ κοντά στην Πράσινη γραμμή που χωρίζει τη Λευκωσία στα δύο.

Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Πειραιώς 206, (ύψος Χαμοστέρνας), Ταύρος, Τηλ: 2103418550 , www.mcf.gr

Πληροφορίες εισιτηρίων

Εισιτήριο: 7€

Φοιτητικό, μαθητικό, κάτοχοι κάρτας ανεργίας & πολυτέκνων 5€

Εισιτήρια προπωλούνται στα ταμεία του Ιδρύματος (Πειραιώς 206, Ταύρος)
Δευ-Παρ 11:00 - 13:00 και τα απογεύματα μία ώρα πριν την παράσταση
Αγορά με πιστωτική κάρτα: 210 3418579, Δευ-Παρ 11:00 - 13:00 και στην Ιστοσελίδα του Ιδρύματος www.mcf.gr


Εισιτήρια προπωλούνται και στα PUBLIC:
- Συντάγματος, Καραγεώργη Σερβίας 1, Πλ. Συντάγματος, Αθήνα
Τηλ. 210 324 6210, 210 324 6210
- Πειραιά, Γρηγορίου Λαμπράκη 152-154, Πειραιάς
Τηλ. 210 412 6400, 210 412 6400
Ωράριο λειτουργίας PUBLIC: Σάββατο, 09:00 - 20:00 Καθημερινές, 09:00 - 21:00

Έχει σημασία σε ποια γλώσσα ονειρεύεται ένα παιδί;


Από τις 14 ώς τις 20 Οκτωβρίου οι προβολές αρθρο στην εφημεριδα το ΒΗΜΑ (7.10.2020)
«Όνειρα σε άλλη γλώσσα» από τη Λουκία Ρικάκη στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης

Έχει σημασία σε ποια γλώσσα ονειρεύεται ένα παιδί; Δεν θα έπρεπε αλλά όταν η ζωή ακολουθεί τη δική της πολυπλοκότητα τότε και τα όνειρα μιλούν τη δική τους γλώσσα. Γλώσσα με αλήθεια, χιούμορ, πίκρα, απορία, τρυφερότητα, αγάπη. Και τα όνειρα γίνονται τόπος και δύναμη ζωής σε όποια γλώσσα, σε όποια συνθήκη και αποκαλύπτονται όταν βρουν γόνιμη γη.

Το Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης παρουσιάζει το ξεχωριστό ντοκιμαντέρ της Λουκίας Ρικάκη «Όνειρα σε άλλη γλώσσα» από τις 14 έως τις 20 Οκτωβρίου 2010 στις 20:30 και στις 22:00 (Αίθουσα Κινηματογράφος).

Στο ντοκιμαντέρ -που έχει παρουσιαστεί μόνο σε δύο μέχρι σήμερα προβολές στην Κύπρο και την Αθήνα και έχει ήδη αποκτήσει φανατικούς υποστηρικτές- η σκηνοθέτιδα, μετά από προετοιμασία σχεδόν ενάμιση χρόνου, καταγράφει τα όνειρα, τις προσδοκίες και τις αγάπες παιδιών, που ένας άγριος άνεμος -πόλεμος, καταστροφή, φτώχεια, διώξεις, προκαταλήψεις- έφερε στο κέντρο της Παλιάς Λευκωσίας, στο Σχολείο της Φανερωμένης. Πρόκειται για ένα εντυπωσιακό κτήριο, το οποίο κάποτε στέγαζε το Παρθεναγωγείο Φανερωμένης, όπου φοίτησαν πολλές γενιές Κυπρίων κορασίδων και βρίσκεται πολύ κοντά στην Πράσινη γραμμή που χωρίζει τη Λευκωσία στα δύο.

Στην ταινία, την πραγματικότητα του σχολείου και της ζωής στην Κύπρο ή στις πατρίδες τους περιγράφουν παιδιά μιας σπάνιας ωριμότητας και γονείς που απάγκιασαν εκεί, βρίσκοντας δασκάλους παραπάνω από πρόθυμους, εξαίρετους συμπαραστάτες για μία νέα ζωή όπου θα μπορούν, ίσως, τα όνειρα να ανθίζουν.

«Συνεργάστηκα πολύ στενά με κάποιους δασκάλους που υπήρξαν οι βασικοί μου συνομιλητές για να αντιληφθώ την πραγματικότητα που εκείνοι ζουν κάθε μέρα και εγώ έζησα μόνο λίγους μήνες. Κάθε πρωί ξυπνούσα στις 6 και δεν επέστρεφα πριν τα μεσάνυχτα. Έζησα όλο τον παλμό της δραστηριότητας του σχολείου και των παιδιών στο κέντρο της πόλης της Λευκωσίας. Εργαστήκαμε κυρίως με ένστικτο, πολλή αγάπη, άπειρες ώρες παρατήρησης και συνομιλίας με τα παιδιά κάθε ηλικίας για την ανακάλυψη της πραγματικότητας του άλλου. Κουβέντες της ψυχής καθόλου ρεπορταζιακές απ’ εκείνες που ξεκινούν σαν ψίθυρος και σιγά σιγά βρίσκουν το ηχόχρωμά τους» τονίζει η Λ.Ρικάκη.

Το ντοκιμαντέρ είναι το δεύτερο της σκηνοθέτιδας μετά το «Ο Άλλος» (2004), που ασχολείται με την εκπαίδευση των παιδιών των μεταναστών και την καθημερινότητα σε μια πολυπολιτισμική κοινωνία.

Πληροφορίες:

Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης (Πειραιώς 206, Ταύρος, τηλ. 210 3418 550). Τιμές εισιτηρίων 7 ευρώ και 5 ευρώ (φοιτητικό, μαθητικό, κάτοχοι κάρτας ανεργίας & πολυτέκνων). Εισιτήρια προπωλούνται στα ταμεία του Ιδρύματος και στα καταστήματα Pubic.


Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=41&nid=1231061943#ixzz11xJT5snA